Dramatik Kısa Öykü

Bundan yıllar yıllaar evvel, ismi lazım olmayan bir ülkede dramatik kısa öykü yarışması düzenlendi. Ve kimsenin tanımadığı yakışıklı  adam sahiden iki kısa cümleyle birinci oldu. Öykü şöyleydi:

"Satılık bebek patikleri. Hiç giyilmedi."

Yazan: Ernest Hemingway

Fesleğen

kurduğum-
bu küçük-
tuzaklara kalbim takıldıkça...
fesleğenler geliyor aklıma

sözlerin ne taş
sektirmeye benziyor sularda
ne de gözlerin
o kar fırtınasında
ışıkların yanmasına
yüzün de benzemiyor
gece yarısında tutuşan bayraklara

neden başka bir çiçek değil de 
fesleğenler geliyor aklıma
bir sırrım daha al senin olsun
koy bunu da ötekilerin yanına

geçen yaz aldıklarım-
kaskatı kesilmiş toprakları
bu yazsa güzel sözlerle övgülerle
çürüten benmişim onları

fesleğenler
başka bir çiçek değil de
elbette fesleğenler
her an düşünceli
her an tefekkürdeki
bir başı okşar gibi
seven var mıdır
uykuma giren 
ra 
yi
ha
ları.

oysa ne iki ırmak
karışırmış birbirine dünyada
ne de göz yaşları aşkta
dostum, demiştim dostum
otuzumda bir gün
öğrendim ki bu gün
aşktan farkı yokmuş
dostluğun
öyle deme, öyle deme
ayrı ayrı düşüyor yaşlar
iki gözden bile

Cevdet Karal

Yeniler Bi Adım Öne Çıksın

Yaz geçiyor, sevgili okur. Her şey gibi, "kendine ait bir yaz" da bitmek üzere. Evde oturmalar, kar yağsın diye dua etmeler, renkli battaniyelere sarınıp kadeh tokuşturmalar ha başladı ha başlayacak.

Yaz için stoklanan kitapların da sonu gelmek üzere. Eylül'ün de gidişiyle kimsesiz kalmamak için yine aldık kalemi kağıdı elimize güzel bir liste yaptık. Birazdan görüceğin kitaplar henüz okunmadı, ama kışlık planlarına eşlik etsin diye seninle paylaşıldı. Okunan arka kapak yazıları, yazar hayatları, sayfa kokuları gösterdi ki bu kışı birlikte geçireceğiz.

Buyrun salona geçelim,

Siren Yayınları
Salvador Plascencia
Çev: Begüm Güzel
224.sy

Yazı bu kitapta "matbu bir ses" gibi duruyormuş efem, öyle söylüyorlar.

"Kelimeler birer yara izi gibi tutunacak kağıda"

Tembel Hayvan Yayınları
Mike Segretto
Çev: Cihat Taşçıoğlu
176 sy.


"Bu kitabı son müsveddeleri dikkatle okurken yüzüne yerleşen tiksinti gerçekten ilham verici olan anneme adıyorum.."





İletişim Yayınları
Akif  Kurtuluş
271 sy.

En hevesli okuyacağım kitaplardan biri. "İlk cümle"nin aşkına değil sadece, bu kitap bir aşk romanı, ümitsizlikle büyüyen bir aşkın romanı. Bakın ilk cümlesine, ne inandırıcı ve ne çok mut dolu..

"Hayır, bu kez başka türlü olacak."

İletişim Yayınları
Tarhan Gürhan
71 sy.

Bir alkol/süzlük güncesi, üzerine delilik ve merak serpiştirilmiş bir başlama ve bırakma hikâyesi. 

"6. Mart. 2001 / Dikmen
Boşluğu ve perişanlığı sızdırıyor günler sadece.."

Metis Kitap
Svetlana Boym
Çev: Yiğit Yavuz
328 sy.

Yıl 1939, Paris'te bir Rus göçmeni. Avrupa, Rusya'da yaşananları sadece "heyecan verici" olarak yorumluyor. Köksüzlüğü ve entelektüelliğiyle tanınan Nina hiç bilmediği bu topraklarda bir cinayete kurban gidiyor. Bu cinayetin peşinden giden Tanya'nın öyküsünü okuyacak gibi duruyoruz biz de. 




Süveterli sürüler çobanlarını izlemeye devam etsinler sevgili okur, biz kitaplarımızı "hüüüp" diye içimize çekelim. Sımsıcak bir kış elbette mümkün..

Tatil Kitabı

Denizden, kumdan, kumsaldan, plaj yakışıklılarından feragat edip kendimi evime attım, klimayı açtım, sigaramı yaktım, geçtim minik ekran bilgisayarın başına. Dedim ki  "yaz nosta.. şöyle güzelinden bir tatil kitabı hazırla. üşenme, erteleme, vazgeçme!"

Uzun lafın kısası intihar etmeyeceksek bari güzel bi yaz geçirelim..

Bunları oku:

• Sema Aslan / Kozalak

• Mahir Ünsal Eriş / Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde...

• Metin Aktaş / Nişancı

• Lale Müldür / Anne'ye Ayetler

• Jean - Louis Fournier / Son Siyah Saçım Ve İhtiyar Delikanlılara Bazı Öğütler

• Julian Barnes / 10,5 Bölümde Dünya Tarihi

• Terry Eagleton / Azizler ve Alimler

Bunları izle:

• All the Good Ones Are Married / 2007

• Fanfan / 1993

• Rusalka / 2007

• Une liaison pornographique / 1999

• Faust / 2011

• La teta asustada / 2009

Bunları oyna:

• Delibaş minnak hayvanların tuhaf dünyası / Botanicula

• Sanırsın bu oyunu Tim Burton yapmış / Limbo

• Aklı başında çöp kız / Lume

• Minyatür Dünya / The Tiny Ban Story

Sonra Yine Sevişiriz

Küçükİskender'içoksevenler familyasından değilim. Lakin "sevmiyorum" da diyemem. Hele bi'kaç mısrası var ki, ne zaman aklımıza gelse, aklım durur, zaman durur, her şey bir tükürük olur, yutarım. Kaç insan bir cenazeye çelenk yerine orman göndermeye cesaret edebilir ya da kaçımızın aklına geldi o çok sevdiğimizle abanoz bir kaşıkla tahin ve pekmez gibi birbirimize karıldığımız, balıkçı tezgahlarının mezarlık olduğu şiiri hiiiiiiç hatırlatmıyorum.

Psikeart'la yaptığı söyleşide şunları söylemiş hazretleri.
Roman yazıyor.
Dikkat çekici.
Konuyla yakinen ilgiliyiz.
Selam olsun 21. yüzyılın trajik aşklarına!

"sonra yine sevişiriz adlı bir roman yazmayı planlıyorum: her şeyi arzunun bitmeyeceği düşüncesine bağlayarak hayatta kalan bir çiftin öyküsü; 'önce birbirimizi paramparça edip ayrılalım, sonra nasılsa yeniden sevişebiliriz.' felsefesi milli bir yol diye adlandırılmamalı; bu, artık tüm dünyanın içtenlikle benimsediği, vahşi kapitalizmin sunduğu saçma sapan kokteyl; hatta aperitif niyetine, açlığı körüklemek için dayatılmış bir görüş. 'sevişerek ilişkiye başlayanların ayrıldıktan sonra da bir araya gelip yine sevişme' ihtimalinin arzuyu nasıl anlamlandırdığını, doğanın insandan bir türlü neden vazgeçemediğini işaret ettiğini savunanlardanım galiba. çünkü doğada terk ya da ayrılık yok; arzu var. bu arzu da öyle bilinçli bir şey değil; bildiğimiz doğal işte!"

A / Z

"Önümüzdeki 24 yıl boyunca Hakan Günday okumayı düşünmüyorum." demiştim. Hata etmişim. O'nun o yazıyorum öyleyse varım havasından, siyah tişörtlerinden, cool tavırlarından ve uzun yağlı saçlarından hâlâ hiç hoşlanmıyorum. Lâkin, adam yazıyor beyler!

Daha önce okumadığınız bir yazara son kitabından başlamak belki onu tersten anlamaya çalışmak gibi. Biraz zor, biraz karmaşık. Az, bu yargıları alt üst, beni mest etti.

Birbirlerinin sadece  " ^  "  bu işaret kadar farklı olan Derdâ ve Derda.
Biri ilk âdet gördüğü gün bir şeyhin oğluyla evlendirilip, Londra'ya bir nevî tutsaklığa yollanıyor. Diğeri, anne kanı üzerinde kökleniyor, kendi kendini mezarlıklarda büyütüyor. Oğuz Türkleri'nden ve gayriresmi anarşist. Az'ı okumuş olanlar ne demek istediğimi anlayacaklardır elbet.

Tüm erkeklerin kötü olduğu bir roman bu. Tüm kadınların kendi kanıyla sulandığı, sulandıkça çiçek gibi büyüdüğü, büyüdükçe çoğaldığı ve intikama merak sardığı bir roman. Tesadüf'ün başrolde bir roman.

İşte tüm bu yüzden başımın üzerinde taşıyacağım roman.

Bizim Mahallenin Kadınları

Aklımda ne zamandır. Aklım, havalardan bir inse.. Neler neler yazılır, neler anlatılır. Şu az aklım, havalardan bir inse..

Okurluk mertebesinden şikayetçi değilim. Şiir yazmaya heves edemem, hicab ederim. En güzellerini, en güzel olanlar yazmış zaten. Yazılacak bi'şey kalmadı. Okumalı, yeniden.. yeniden..

Gülten Akın / Üşümekten değil korku
Yorgun savaşçılarız, yenilgiler eskitti bizi
Utanırız tadına varmaktan içkilerimizin
Biri bütün güneşleri toplar, vermeye bekletir
Üşümekten değil korku, ısınır olmaktan
Yorgun savaşçılarız, sevgiler ürküttü bizi.

Didem Madak / Pollyanna'ya Mektuplar
Kömürümüz bitti tam kışın ortasında
Toz hatıra ve talaş bastık sobaya
Üşüse böyle yapardı mutlaka hazreti İsa da,
Aşkın yüzünden düşen bin parçayı
toplamaktan yoruldum ben artık Pollyanna.

Bejan Matur / Gece gibi olacağım
Herkes sussun,
Boşluktaki dilsiz yıldızların körlüğü gibi
dursun her şey yatağımda.
Ben neye ağlayacağımı bilirim
Hangi tenin beni öldürmeye yeteceğini.
Bu son!
Artık uykusundayım herkesin
Yaradılışı değilse de
yok oluşu gördüm.

Lale Müldür
Boynumda yağmurdan bir kolye
mızrak gibi kelimelerin üstüne oturuyorum bugünlerde.
Bir siyam kedisi ve ben
pek çok şeyi geriye doğru unutuyoruz.


Birhan Keskin
Gitmek mi yitmektir, kalmak mı artık bilmiyorum.
Yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep
ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.
Bilemem, belki bu yüzden
ben sana yanlış bir yerden edilmiş
bir büyük yemin gibiydim.
Beni hep aynı yerimden yaralayan o eve
yine de döneyim, döneyim istedim.
Ah benim sesimle
söylesem de inanmazlar
benzemiyor çünkü bir dile..

Sulhi, Bir Acayip Adam

Sulhi Saygılı. Dünyanın en sıradan insanı. Sadece konuşarak dikkatinize mazhar olabilir, sadece sesi kalır kulaklarınızda. Hani yüzünü görsen "Hah, bu Sulhi" diyemezsin, her nazıma katlanan sevgili okur!

Sulhi işte, otobüs bekler, çay demler, en çok geçmişte yaşar (Ah Sulhi, senin de mi en büyük hazinen geçmişin!), kimseye okutmadığı şiirler yazar, psikolojiye inanmaz ama Hasan'a inanır. Her dediğine inanır Hasan'ın. Bir Ender'le Çetin değiller belki. Ama başkadır Sulhi.Tadı başka, acısı başka, sesi, sözü, hiç görmediğim o  gülüşü başka.

Arada aşık olur Sulhi, ilginç isimli kızlar bulur. Nesteren gibi. Sulhi'nin aşık olmaktan daha güzel yaptığı tek eylem, vazgeçmektir. Pek güzel vazgeçer Sulhi. Unutmaz, nasıl bir vazgeçiştir bu anlamazsın canım okur. Üzülürsün Sulhi'ye, öyle naiftir ki kıyamazsın iç çekişlerine.

Günlük tutar Sıska Sulhi. Konuşamadıklarını yazar. Kendine anlatır, Hasan haricinde edebiyata inanır bir de. Bu dünyada şiirden ve denize doğru giden bir trende Ritsos üzerine konuşmaktan daha güzel bir şey yoktur Sulhi'ye göre.

Serbest ama çok serbest muhasebecidir Sulhi. Bir gün çalışmaya çalışırken radyoda bir programa tesadüf eder. O tesadüfler ki eserleri her yerde! Veciz Sözler'e katılmaya karar verir Sulhi. Bir kelime / Bir cümle. Bu akşamki cümlemiz "beklemek" der radyodaki ses, "İnsan beklerken nefes almaz, yutkunur.." der Sulhi.

Tahmin ettiğin üzre bir roman kahramanı Sulhi. Ne var yani, biz (biz, ne korunaklı bir zamir) kahramanları romanlarda buluyoruz bu Çiğlik Çağı'nda. Sen de tanış Sulhi'yle, belki üşengeç nosta'dan çook daha önce tanışmışsındır bile.

Barış Bıçakçı
Veciz Sözler / İstanbul 2002
İletişim Yay.

Çelişkilere Övgü / Bir Tuhaf Tatil III

Evet. Ben ne zaman Foucault, Spinoza, Nietzsche, Hegel'i içine alan bir cümle görsem irkiliyorum. Bazen acıdan, bazen yutkunmakta zorluk çekeceğimi bildiğim için, bazen cesaret edemeyişlerime kızarak bir sigara yakıyorum. Şimdi yaptığım gibi. 

Bu giriş yazısından "korkak" olduğum sonucuna varma hemen, sevgili okur! Hepimizin yüzleşmeye yüzünün olmadığı bir dünya var. Her neyse. 

Bu yazı senin için! Belki biliyorsun Galeno'nun anlattığı bu masalı, belki beğenmeyeceksin bile. Ama aklıma düştün işte. Ki akla düşmek ağır iştir.

"Ahmak bellek, kendi kendini trajik bir nakarat gibi yineleyip durur. Oysa hayat dolu bellek, her gün yeniden doğar: Geçmişten kaynaklansa da geçmişin kesin karşısındadır. Alman dilinin tüm sözcükleri arasında Hegel'in en sevdiği aufheben sözcüğüydü. Aufheben aynı zaman da hem "saklamak" hem de "silmek" anlamına gelir ve böylelikle, ölürken doğan, yıkarken kuran insan tarihine saygılar sunar."


Edit petit: Başka da yazmam artık Galeano'dan. Can, telif isterse şaşırmayalım, hep birlikte para toplayalım, icralık olmayalım. Hem anlatacak güzel filmler, güneşli zamanlarda dinlenecek şarkılar var sırada!

Kızılderililer / Bir Tuhaf Tatil II

Kucaklaşmanın Kitabı'nı okumadım, içime çektim. Kafamda onlarca soru işareti bırakıp, kalbime Galeano için aşkla filizlenen bir tohum atarak bitti kitap. Daha fazla yazmayı düşünmüyordum. Ama işte.. beenmaya.. Bekliyormuş. Bekletmek olmaz! Buyur oku bakalım, bu senin için..

"Ruth Benedict'in anlattığına göre Vancouver Adası'ndaki Kızılderililer prenslerinin büyüklüğünü değerlendirmek amacıyla yarışmalar düzenlerlermiş. Rakipler yarışmaya, sahip oldukları her şeyi ortadan kaldırarak katılırlarmış. Kanolarını, balık yağlarını, somon yumurtalarını ateşe atar, pelerinleriyle kap kacaklarını yüksek bir tepeden denize fırlatırlarmış.

Her şeyi en önce elden çıkaran kazanırmış."

Unutuş / Bir Tuhaf Tatil

Süreli aşklar, koşup koşup yorulmalar, soğuk bira içip göbek ovuşturmalar, kumsalda ağlamalar zamanı. Yaz geldi canım okur. Çok bekletti ama geldi sonunda. Sevinçleriyle, boş zamanlarıyla, güneşiyle, kumuyla, umuduyla tuttu elimden.

Daha önce hiç gelmediğim ve belki de ömrüm boyunca bi'daha hiç gelmeyeceğim minik bi cafeden yazıyorum sana bunları. Klavyesi tozlu, masası pis. Olsun bizim umudumuz var! Süveter insanlarını ardımızda bıraktık, bi'kaç günlüğüne tenefüse çıktık. Ben ve içimdeki tüm nosta'lar. Üç-beş aşk filmi ve tuhaf romanlar aldım yanıma. Okurum / izlerim sonra sana anlatırım telaşıyla. Çok sevdim Kucaklaşmanın Kitabı'nı. Ne de olsa Ankara Hatırası. Bir şehirde, sana kitap hediye edecek bir dostun varsa, o şehirde rahat nefes alabilirsin ey insan. Ancak o şehir kurtarır, o kitap tutar elinden. Ancak böylesi mümkündür kurtuluşun.

Minik anlatıların arasından ilk bu girdi gözüme. Pek beğendim. Bunu oku, diğerleri yoldadır.

 "Louise Erdrich'in bir romanını okuyorum.
Romanın bir yerinde bir büyük dede, büyük torunuyla karşılaşıyor. Büyük dede tam anlamıyla bunamıştır (düşünceleri su rengindeydi)  ve tıpkı büyük torununun yeni doğmuş bebeyi gibi mutlu ve nurlu bir ifadeyle gülümser. Dede, anılarını yitirdiği için, torununun torunu da henüz hiçbir anısı olmadığı için mutludur. Sanırım kusursuz mutluluk budur. Benden ırak olsun."

Kucaklaşmanın Kitabı
Eduarda Galeano / Can Yayınları

Insominia ya da Bunu Yapacağımı Biliyordun!

Gelirken senden ödünç aldığım, sayıları bir elin parmaklarını geçmez kitapların arasında, benim için en kıymetli olanın "aşk"tan en çok söz eden olduğunu şüphesiz ki biliyordun. Yanıbaşımda iki saat geçiren her fani bilebilir bunu. Bazı şeyleri anlamak için bir ömre ihtiyaç yok.. Ki uğruna ömür tükettiğimiz şeylere çoğu zaman vakıf olamayız biz.

Yolculukta harcamadım, eve sakladım Henry Miller'ı. Ne kadar huysuz ve vurdumduymaz olsa da, her insan biraccık huzur ister. Önce hava karardı, sonra içim. Kaffemi aldım yanıma, içimi susturdum. Başladım okumaya. Komik şeyler söyledi, güldürdü beni. Yazdıklarının çoğunda haklıydı. Aşkı çözmüş bu adam! Bunlar da benim avcuma düşenler;

"Tanrı aptalları korur ama hiç huzur vermez. Aptal, yarını hep yeni bir gün sanır -ama hiçbir zaman değildir.- hep aynı gün, aynı yer, aynı zamandır. Hava her zaman fırtınalıdır ve görüş mesafesi sıfırdır. Ortada ne tanrı, ne barış, ne güneş olmasa bile yine mucizelere inanır. Habire anlamını yadsıdığı şey ise kendisinin mucize olduğunu görmektir.


Aşk, gerçek aşk kendini tümüyle bırakmayı getirir mi? Bu hep soruldu. Birazcık da olsa karşılık beklemek insanca birşey değil mi? İnsan ille de tanrı ya da süperman mi olmalı? Vermenin sınırları var mıdır? İnsan sonsuza kadar kanayabilir mi? Bazıları sanki bu bir oyunmuş gibi stratejiden sözediyorlar. Kendini ele verme! Soğukkanlı ol! Geri çekil! Şöyle görün, böyle görün! Yüreğin yarılsa da gerçek duygularına ihanet et. Hep sanki hiçbir şeyden etkilenmiyormuş gibi davran. Aşk kırgınlarına verilen öğütler bunlar işte.


Peki sonra-------?"

Lautréamont ile Hasbıhal

"Ne kadar kitabınız varsa, o kadar yalnızsınız" diyordu şimdi adını hatırlamadığım bir yazar. Sık sık bu cümle geliyor aklıma, "kitaplarımız"a bakıyorum. Yalnızlığımıza bakıyorum. Su içer gibi okuyorum onları, sanki çok susamışım da tek çare onlarmış gibi. Yaraya merhem, geceye ışık, bana dostlarmış gibi. Veda zamanı yakınlaştıkça, ayrılmak zor geliyor. Acı. Yakında "Kelimeler ve Şeyler"i kucağıma alıp, okşarken bulabileceğimden korkuyorum kendimi. Kafayı yemek böyle bi'şey olsa gerek. Kısmet.

Lautréamont okumaya  başladığımı söyledim burdaki "beyaz yakalı"lardan birine. Lautréamont'un bir çeşit zehirli mantar ya da bir tür fasulye olduğunu düşündürdü bana. Yüzüme baktı ve tebessüm etti. İçinden söylediklerini duydum ama ben. "Yalnızsın" dedi, "Buna alış" dedi.

Aç kalacağımızı bile bile para denkleştirir kitap alırdık biz. Sonra gider bi yere oturur, arka kapak yazılarını teker teker okur, fiyat etiketlerini sökerdik tırnaklarımızla. Gülerdik, sen illa ki alıntıları gösterirdin bana. Ben dudak bükerdim. "İki çay söylemiştik orda, biri açık / keşke yalnız bunun için sevseydim beni."

"Uyanma hünsa; uyanma daha. Niçin inanmak istemiyorsun bana? Uyu, hep uyu. Sen mutluluğun çılgınca umudunun peşindeyken göğsün havayla şişsin, izin veriyorum buna; ama açma gözlerini. Ah, açma gözlerini! Seni bu durumda bırakıp gitmek istiyorum, uykudan uyanışına tanık olmamak için. Belki bir gün kalın bir kitabın tutkulu sayfalarında, içeriğinden ve çıkan derslerden ürke ürke öykünü anlatacağım senin. Şimdiye kadar yapamadım bunu; çünkü ne zaman bir girişimde bulunmak istesem, gözyaşı sağnakları iniyordu kağıdın üzerine ve parmaklarım titriyordu, ve elbette yaşlılıktan değil. Ama, bunu göze almak istiyorum sonunda. Senin büyük mutsuzluğunu her düşünüşümde, bir kadından daha güçlü olmadığım, küçük bir kız gibi kendimden geçtiğim için kızıyorum kendime. Uyu, hep uyu, ama açma gözlerini! Her gün, senin için Tanrı'ya yakarmayı unutmayacağım (kendim için olsa kesinlikle yakarmazdım.) İçin rahat olsun!"

Lautréamont / Maldorur'un Şarkıları
Gece Yayınları

Geçmiş Benim En Sevdiğim Zamandır!

Jessie öldü. 

Telefonda konuşurken kendini vurdu. 

Kartallar ve Melekler'in bitişini beklediğimi müjdelemiştim sevgili okur! O gün, bugündür! Eagles and Angels kulağa çok daha hoş geliyor aslında. Yazar Juli Zeh de aynı fikirde. Romanı yalamış yutmuş, içine çekmiş olan ben içinse isimlere takılmak gereksiz. Çünkü biliyorum ki, Jessie'nin melekleri, Arkan'ın kartallarına her dilde, her daim kafa tutacaklar.

Kısacık bir konu, sonsuza uzanacak bir anlam var kitapta. Bileklerinde kum torbalarıyla yaşayan karakterler, sürekli düşüş, intihar, hukuksuzluk, birbirinin aynı günler, depresyon, çaresizlik, dip ve şimdi'ye tutunma çabası.  Uzun uzadıya anlatmak niyetinde değilim. Kısacık bir alıntı, o kadar. Jessie ve Max'e dair. Ölümden önce, hâlâ umut varken,

"Bugün için çok geç artık, dedim. Gitmem gerekiyor.
Her soluk alışında fısıldar gibi sesler çıkarıyordu; titreyen ellerini sıkıca kavuşturmuştu. Onu böyle görmeye dayanamıyordum. Ceketimde sigara paketimi arayıp buldum, iki sigarayı V şeklinde ağzıma sokup ikisini de yaktım ve birini ona verdim. Sigarayı alabilmek için düğümlenmiş parmaklarını açmak zorunda kaldı.
Jessie, bak yarın yine geleceğim, o zaman bana önemli bir projede yardımcı olabilirsin, dedim.
Sigarasından kısa nefesler çekmeye başlamıştı. Gözleri irileşmiş ve bakışları üzerimde biraz daha yoğunlaşmıştı.
Ne projesi? diye sordu.
Dünyadaki herkese mektup yollayacağız, dedim. Herkes belirli bir gün evinden çıkacak ve aynı yöne koşmaya başlayacak. 
Herkes mi? diye sordu.
Herkes, dedim.
Neden? diye sordu.
Neden de ne demek, dedim. Doğal olarak, dünya küresi ayaklarımızın altında dönmeye başlayacak, biz de uzaya doğru top üzerindeki sirk ayıları gibi hareket edip daha iyi bir güneş sistemi bulmaya çalışacağız.
Gülmeye başladı ve bacak bacak üzerine attı.
Cooper, her zaman çılgınca düşüncelerin vardır,dedi.
Oysa daha önce hiç çılgınca düşüncelerim olmamıştı, yeni edinmeye başlıyordum."

Juli Zeh / Kartallar ve Melekler
Çev: İris Kantemir
Metis Edebiyat

Tanışmadığımız Gün Çok Güzeldi

"Tanışmış olsaydık, mutlu olabilirdik. Tanışmadığımız gün çok güzeldi. Bardaktan boşanırcasına yağmur inmiş, gökyüzüyle yeryüzünü birleştiren bir köprü olmuştu. Sen bir kafeye sığındın, ben de ısınmak için bir pencere kenarındaydım. Rom ve kurabiye mevsimiydi. Masadaki mumun eriyiğini bardaklarımıza dökerek falcılık yapmaya çalıştık. Kaderimiz, bir bardak sodanın üzerinde yüzen kırmızı balmumu taneciklerinde gizliydi. Salonu bir kadın geçti baştanbaşa, küçük adımlarla. Ağzına kadar dolu bir fincanı iki eliyle tutuyordu. Çok güzeldi.

...

Büyük aşklar tüm engelleri aşar. Büyük aşklar, hiçbir şeyden sakınmaz. Tanışmadığımız o gün, ayrı kafelerde oturuyorduk. Kaderimiz, bir bardak sodanın üzerinde yüzen kırmızı balmumu taneciklerinde gizliydi. Salonu bir kadın geçti baştanbaşa, küçük adımlarla. Ağzına kadar dolu bir fincanı iki eliyle tutuyordu. Sevgilim, çoğu kez olduğu gibi, yine bir ortak noktamız vardı. Sen yalnızdın, ben yalnızdım. Ama bu bile umurumda değil. Çünkü ömrüm oldukça her gün, bıkmadan usanmadan seni bağışlayacağım."

Juli Zeh / 3 Harfli Kelime Aşk

Edit petit: Juli Zeh'i aklının bir köşesine yaz ey okur! Bundan böyle sık sık duyacaksın benden yerlere göklere sığmayışını. Hele bi "Kartallar ve Melekler" bitsin..

Penye ve Hakikat

Bazen bi bulantıdır geliyor, can sıkıcı. Şiir okumak yine de iyidir. Osman Konuk okumak da iyidir. "Penyelere iman etmemeliyiz, astralara ve iphonelara da" diyor usuyitik. Haklı. 

iyiydik. penyelere inanıyorduk

doğum günü şarkılarına, pastalara ve mumu üfleyen kişiye

iy ki doğmuş olmanın neşeli gerekliliğine

kimyaya, ölçü ve tartı aletlerine inanıyorduk

adı fatma, fatma'ya hemen inanıyorduk

sergio leona'ya, elektrik enerjisine

adı ali, ali'ye niçin inanmayalım

iyiydik

ikinci tokatları kültürel fark kuramıyla açıklıyorduk

birincisi doğaçlamaydı zaten

üçüncü tokat ama insan haklarına aykırı

insan haklarına inanıyorduk

john locke'a ve john wayne'e

bir yerden bir yere gitmeye inanıyorduk

montlara, pamuk tarlalarına, virginia tütününe

ölülerin yönetimindeki dirilerin savaşına

ama en çok penyelere

"lili marlen şarkısı ne kederlidir"

aldık, kabul ettik; çok kederlidir

buralarda bir yerdeydi, ona da inanıyorduk

her neydiyse zaten şüphe yok inanmamıza

el kameralarına, merhamete… reno toros'a

nerdeyse iman edecektik üretimden kalkmasa

iyiydik

penyelere inanıyorduk. monogamiye ve sürprizlere

sürpriz diyen bir ağzın kibirli büzülüşüne

bikini adasına ve bahçıvan pantolonlara

kremlere ve troçki'nin dürüst biri olduğuna nedense

kiraz zamanına, tanpınar' a

istanbul dünya başkentidir cümlesine ve kepekli pirince

kayıp kardeşlere, ölü dillere, mühendislere

kayıp kardeş fikrinde kulağa hoş gelen bir şey yok mu

jodie foster'a ; hep beraber

elmalılı tefsirine, bir kısmımız

çok azımız karabaş tecvidine

terlemeye, rutubete, madonna'ya

vatan değerli bir arsadır, millî emlakçılara

devlet demiryollarına ve halkın karayollarına

çift güllü yasin kitaplarına

mor beyaz afyon çiçeklerine değil ama

bir daha: çift güllü yasin kitaplarına

kendine iyi bak dileklerine; görüşürüz

niye görüşeceksek

şadırvanlara, antik dünyaya; roma ve üç kıtaya

sözleşmelere ve sosyal sigortalara

yerlere tükürmemeye

-göklere tükürebilirsiniz-

israiloğulları israilkızlarını öldürürken

iyiydik, penyelere inanıyorduk

Virginia'nın Dalgalar'la imtihanı

Bilen bilir ey insan, bu aralar bi Virginia sevdası aldı beni. Aşırı bi heves, tuhaf bi buyurganlıkla okutuyor kendini. Çoğu zaman onu anlayamadığımı ve bu kısıtlı algımla asla anlayamayacağımı bilsem de vazgeçmedim Dalgalar'ın sayfalarını çevirmekten. Aşk'ın, intikam'ın, şiir'in, dostluğun, ölüm'ün, yalnızlık'ın altını öyle derin çizmiş ki.. Öyle saf ve öylesine umutsuz ki.

Onlarca satır var kurşun kalemimle işaretlediğim. Ama her zaman yaptığım hatayı bu defa yapmayacağım. Aşkla, aşkın o eşsiz hüsranıyla kirletmeyeceğim Virginia'yı. Bir tanesini seçtim senin için. İnsan'ı anlatanı. Seni anlatanı. Oku bak, gerçekle yüzleşmek ne kadar ızdırap verici.

"Ah insanlar, nasıl da nefret ettim sizden! Nasıl da dirsek vurdunuz, nasıl da önümü kestiniz. Oxford Caddesi'nde nasıl da iğrenç görünüyordunuz, yeraltı treninde karşılıklı oturup birbirinize gözlerinizi diktiğinizde nasıl da pistiniz! Şimdi tepesinden Afrika'yı göreceğim bu dağa tırmanırken bilincim sizin kahverengi kâğıt paketlerinizle, yüzlerinizle boyalı. Siz lekelediniz beni, çürüttünüz. Öyle de kötü kokuyordunuz, kapıların dışında, bilet almak için kuyruk olduğunuzda. Hepiniz gri ve kahverenginin bulanık gölgeleri içindeydiniz, bir şapkaya iliştiriliverilmiş tek mavi tüy bile yoktu. Hiçbiriniz şu olmaktansa bu olma yürekliliğini gösteremiyordunuz. Bir tek günü geçirmek için ruhlarınızda nasıl bozulma olması gerekiyor; ne yalanlar,eğilmeler, kazıp bir şeyler çıkartmalar, düzgün konuşmalar, kölelikler! Nasıl da zincirlediniz beni bir noktaya, bir saate,bir sandalyeye, kendinizi de karşıma oturttunuz! Saatler arasında uzanan beyaz boşlukları nasıl da kaptınız benden; kirli topaklar yaptınız yuvarlayıp onları, çöp kutusuna attınız yağlı pençelerizle. Oysa onlar hayatımdı benim."

Hissetmek Ne Renktir Acaba?

Birazdan, Pessoa'nın yakın arkadaşı Carneiro'ya yazdığı mektubu okuyacaksın ey insan!  Mektup ki, yazana şifa, okuyana cefa bulaştırır. Hiç birşey yapamayışın cefasıdır bu, "bak, yanındayım işte!" diyemeyişin, birlikte hüzünlenemeyişin cefası. Carneiro, Pessoa'nın mektubundan altı hafta sonra, yirmi altı yaşındayken intihar etti. Ve biz hâlâ bilmiyoruz hissetmek ne renktir?!

Mario de-sa Carneiro'ya
14 / 5 / 1916

     Bugün size bu satırları duygusal bir ihtiyaçtan ötürü, sizinle karşılıklı konuşabilmek için yanıp tutuştuğum için yazıyorum. Kolayca tahmin edebileceğiniz gibi söyleyecek hiçbir şeyim yok. Dipsiz bir bunalımdayım bugün. Hepsi bu. Sözlerimin saçmalığı halime tercüman olsun.
      
       Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim. Karşımda yalnızca bir sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var. Irmağın karşı kıyısı, karşıda bulunduğuna göre, asla bu taraftaki kıyı değil; çektiğim acıların tek nedeni de bu. Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez olduğu limana varamayacak, her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok.
       
      Üstünden çok zaman geçti bunların, ama benim hüznüm hepsinden eski. Ruhum bu haldeyken, hayatın hırpaladığı dertli bir çocuk olduğumu bedenimin tüm bilinciyle hissediyorum. Bir köşeye atılmışım,oyunlar oynayan başka çocukların sesini duyuyorum. Dalga geçer gibi verdikleri kırık, teneke oyuncağı sımsıkı kavrıyorum. 
       
        Bugün 14 mayıs, saat akşam dokuzu on geçe, hayatımın bütün tadı, bütün değeri işte bundan ibaret. Tutsaklığımın sessiz pencerelerinden gördüğüm bahçede bütün salıncaklar dalların üzerinden aşırtılmış, şimdi öylece sarkıyor, en tepeye dolanmışlar, yani, firar ettiğimi düşleyecek olsam, zamanı aşmak için güvenebileceğim salıncaklarım bile yok.
      
       Şu an, edebiyatı bir kenara bırakacak olursak, ruh halim aşağı yukarı böyle işte. Denizci'deki karakterlerden biri gibiyim, gözlerim ağlamayı düşünmekten yanıyor. Hayat fısır fısır, yudum yudum, dura dura canımı yakıyor.
    
       Tüm bunlar, cildi şimdiden dağılmaya yüz tutmuş bir kitaba küçücük harflerle basılmış. Bu satırları size değil de bir başkasına yazıyor olsaydım, dostum, mektubumun samimiyetine, aralarında isterikçe bir bağ olan bunca şeyin, hayatım olarak hissettiğimşeyden bir anda, kendiliğinden fışkırıverdiğine yemin etsem zor inanırlardı. Ama siz,bu sahnelenmesi imkansız trajedinin burası ve şimdi ile ağzına kadar dolu, elle tutulur bir gerçeklik olduğunu, yapraklar nasıl yeşerirse, bunun da benim ruhumda öyle cereyan ettiğini anlayabilirsiniz.
 
      Prens, işte bu yüzden hiç saltanat süremedi. 

Saçma sapan bir cümle bu. Ne var ki saçma cümleler, insanda hüngür hüngür ağlama isteği uyandırabilirmiş meğer. Mektubu yarın postaya vermezsem muhtemelen bir daha okurum ve içinden bazı yerleri ve bazı ifadeleri  benim Huzursuzluğun Kitabı'na almak için daktiloya çekerek oyalanırım. Ama bunu düşünmek, şu an mektubu yazarkenki samimiyetimi de, samimiyeti acı verici, kaçınılmaz bir duygu olarak hissetmemi de zedelemiyor.
     
      Son havadisler bunlar. Almanya ile savaş çıkabilir bir de, ama acı denen illet, zaten çoktan musallat olmuştu insanlara. Hayatın öbür yakasında, bir karikatürün altyazısı gibi kalır herhalde savaş. Tam olarak delilik sayılmaz bu halim, ama delirenler herhalde kendilerine acı veren şeye teslim oluyordur, ruhundaki sarsıntılardan yavaş yavaş zevk almayı öğreniyordur. Hissettiklerim de buna pek uzak sayılmaz doğrusu.
 
Hissetmek ne renktir acaba?
 
Sizi binlerce kez kucaklıyorum,
kalbim sizinle,
daima sizinle.
 
Not: Mektubu bir solukta yazdım. Şimdi yeniden okurken görüyorum ki, yarın siz göndermeden önce bir kopyasını almam şart. İç dünyamı bu kadar eksiksiz olarak; bütün duygusal ve zihinsel yönlerini, temelinde yatan isteri-nevrasteniyi, en çarpıcıözellikleri olan, özbilincinin içindeki kavşaklarını, kesişme noktalarını ortaya koyarak tasvir edebildiğim pek nadirdir.

Bana hak veriyorsunuz, değil mi?"

Fernando PESSOA

@4182103  verdiğiniz oy kaydedildi (yanlış oldu ters oldu) 

Müjde.. Müjde Bana!

Birileri benim için sahiden "mutlu yıllar" dilemiş olabilir mi acaba sevgili okur? Senin yeni yılın gelişini kutladığın anların herhangi birinde, -sen kadehini sallarken, ellerini şaklatırken ya da oturduğun yerde ayaklarınla ritm tutarken, dünya dönerken, dünya asla durmazken- ben o an beni en mutlu edecek haberi aldım. Şöyle dedi uzak odadaki adam, birazcık bağırarak,

Auster'ın yeni kitabı çıkıyormuş, duydun mu?!

Güm!

Yeni bir yılın mutluluğuna inanmak için ikna kabilyeti yüksek bi haberdi bu.

Böyle anlarım oluyor bazen, dünya güzel bir yere gidiyormuş gibi hissettiğim anlar,. Yani biz aslında dönmüyormuşuz, boşlukta sallanıyormuşuz gibi hissettiğim anlar! ( Güzel hissiyatıma dikkat çekmek isterim, "boşlukta sallanmak")

Kapa çeneni nosta!

Auster'ın kitabının adı, Sunset Park ve evet bilenler bilir, Brooklyn'de geçiyor. Kopyala yapıştır yapmıycam, konusu belli ama kitabın yayım tarihi bir kaç gün sonra. Tüm heyecanımızla beklemedeyiz sevgili okur!

Upuzun Bir Liste Vol. II

Upuzun Bir Liste'nin filmlerini sıraladığımda "hadi şunun kitap'lı olanını da yapalım!" diyen bir cesur ruh bekliyordum sevgili okur! O ruh çıktı karşıma, rica minnet değil de, dayattı isteklerini, "go, go, goo!" dedi. Korkmadım ben, içimden geldiği için yaptım. Sıra onda şimdi. Sen creep! Yarın masamda görmek istiyorum bu listeyi!

Gözümden kaçanlar, aklımdan uçanlardan, kütüphanemden kaçırılanlar, değişen ben'in unuttukları olmuştur elbet. Lakin zamanın süzgecinden geçtikten sonra elimde, aklımda bunlar kalmış. Unutulanları sen hatırlatırsın değil mi ey okur?!

Geçen yıl okuduğunuz en iyi kitap:
Maalesef –ya da iyi ki- sevgili okur bir fil hafızasına sahip değilim. Yazacağım kitapların basım tarihi 2009 değil, sadece yıl içinde okuduğum en iyi kitaplar olacak. Görünmeyen, Filler İçin Su, Ada ya da Arzu, İklimler, Büyücü, Kayıp Şahıslar Albümü

En hafife alınmış kitap:
Aşkın ömrü 3 Yıldır (bi ara sansasyon yaratmıştı ama kötü şeyler yazılıp çizilmişti hakkında, halbuki ben sahiden sevmiştim), Kirpinin Zarafeti, Necib Mahfuz kitaplarının tümü (kime sorduysam henüz okumadım diyor, üzülüyorum ya hu!) Hayalhane, Acı Aşk ve Herzog, Duygusal Eğitim.

En şişirilmiş kitap:
Korkma Ben Varım, Çarpışma Partisi ve tabii ki Aşk

Sizi gerçekten mutlu eden kitap:
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku, Oğullar ve Rencide Ruhlar, Sarmaşık, Ülkesi Olmayan Adam, Atalarımız, Ay Sarayı, Alice Harikalar Diyarında veee Çatıkatı Aşıkları

Sizi hüzünlendiren kitap:
Onca Yoksulluk Varken, İklimler, Alexis ya da Beyhude Mücadelenin Kitabı, Kürk Mantolu Madonna, Albaya Mektup yok, Masumiyet Müzesi ve Madame Bovary

En sevdiğiniz aşk hikâyesini barındıran kitap:

Bu soruya cevabım son derece kesin, İklimler!

En çarpıcı, en afallatıcı sona sahip kitap:

Katya’nın Yazı ve Fransız Teğmenin kadını. Tek geçerim!

Defalarca okuduğunuz kitap:
Abartmaya gerek yok, defalarca’dan kasıt en fazla 2 bilemedin 3’tür. Onca Yoksulluk Varken ve Kara Kitap ve tabii bir de Maldorur’un Şarkıları

Klâsiklerden en sevdiğiniz kitap:
Don Quijote. Kahramanım benim!

Nefret ettiğiniz kitap:
Vampirli aşk kitaplarından daha fazla nefret ettiğim bir şey varsa, o da kişisel gelişim kitaplarıdır.


Kimsenin sevmenizi beklememesi gereken kitap:
Tuna Kiremitçi kitapları

Kendinize en yakın hissettiğiniz kitap karakteri:

Isabella / İklimler.

Sizi hayalkırıklığına uğratmış kitap:

Yolda.. Beni affet Kerouac!


En sevdiğiniz korku kitabı:
Yani ne kadar korku bilmiyorum ama Grangé’in Leyleklerin Uçuşu güzeldi.

Favori yazarınızın en sevdiğiniz kitabı:
Bu favori yazar olayı sıkıntıya sokuyor beni, karar veremediğim için öfkeleniyorum kendime. Paul Auster’ın Yanılsamalar Kitabı diyelim.

Merakla beklediğiniz kitap:
Orhan Pamuk’un, Paul Auster’ın ve Tayfun Pirselimoğlu’nun yazacağı her yeni satır için heyecandan ölebilirim! (abart nosta, abart!)