Bu filmde ne var,
hüzün çocuk eski fotograf
fırtına acı anı
zaman aşk çıldırmış anne
Hüzünlü çocukların umutsuz hikayelerini seviyorum! İnatçılıklarını, acıyı kabulleniş tarzlarını, ağlamamak için oynadıkları oyunları ve rüyalarını. İçimde neye tekabül ediyor tüm bunlar, hangi taşlar yerinden oynuyor, bilmiyorum. Bilmek de lazım değil elbet. Biz kafamızda onlarca cevapsız soru olduğu, ders çalışır gibi film seyretmiyoruz değil mi? Biz kardeş bi ruha rastlamak için izliyoruz, onun için geçiyoruz o beyazperdenin başına. Ve belki de bu yüzden “beyaz” perde diyorlar adına.
Simone -filmin afişinde babasına sarılır gibi o devasa ağaca sarılan kız çocuğu-, ölen babasının ruhunun evlerinin hemen yanındaki ağaçta saklandığına inandırır kendini. Ve zamanla tüm aile bu gerçeküstü olaya inanmış bir halde bulur kendini.
"Bu mu şimdi, bu kadarcık mı yani!" diyecek olan gerçek meraklılarına nacizane cevabım: Evet bu. Ve evet Bertucelli 100 dakika boyunca sadece hüzünlü bir yalan sunuyor size. Kendi de inanmayarak, "Sen de inanma ey seyirci!" diyerek, gerçeği, ölümü alt etmenin imkansızlığına inanarak sunuyor. Denemiş ya, o manayı kavramak yeter insan olana!
