Küçükİskender'içoksevenler familyasından değilim. Lakin "sevmiyorum" da diyemem. Hele bi'kaç mısrası var ki, ne zaman aklımıza gelse, aklım durur, zaman durur, her şey bir tükürük olur, yutarım. Kaç insan bir cenazeye çelenk yerine orman göndermeye cesaret edebilir ya da kaçımızın aklına geldi o çok sevdiğimizle abanoz bir kaşıkla tahin ve pekmez gibi birbirimize karıldığımız, balıkçı tezgahlarının mezarlık olduğu şiiri hiiiiiiç hatırlatmıyorum.
Psikeart'la yaptığı söyleşide şunları söylemiş hazretleri.
Roman yazıyor.
Dikkat çekici.
Konuyla yakinen ilgiliyiz.
Selam olsun 21. yüzyılın trajik aşklarına!
"sonra yine sevişiriz adlı bir roman yazmayı planlıyorum: her şeyi arzunun bitmeyeceği düşüncesine bağlayarak hayatta kalan bir çiftin öyküsü; 'önce birbirimizi paramparça edip ayrılalım, sonra nasılsa yeniden sevişebiliriz.' felsefesi milli bir yol diye adlandırılmamalı; bu, artık tüm dünyanın içtenlikle benimsediği, vahşi kapitalizmin sunduğu saçma sapan kokteyl; hatta aperitif niyetine, açlığı körüklemek için dayatılmış bir görüş. 'sevişerek ilişkiye başlayanların ayrıldıktan sonra da bir araya gelip yine sevişme' ihtimalinin arzuyu nasıl anlamlandırdığını, doğanın insandan bir türlü neden vazgeçemediğini işaret ettiğini savunanlardanım galiba. çünkü doğada terk ya da ayrılık yok; arzu var. bu arzu da öyle bilinçli bir şey değil; bildiğimiz doğal işte!"
